Planer dachu, mapa masy i test przechyłu

Widok dachu i automatyczne panele

Przycisk Dach na pasku narzędzi (albo ⇧T, albo Przełącz widok dachu w palecie poleceń) przestawia kamerę na prawdziwy widok prosto z góry na samą powierzchnię dachu: meble z podłogi znikają z rysunku (zostają w zabudowie i we wszystkich sumach), panel dachu pozostaje widoczny, a bursztynowy obrys oznacza użytkowy prostokąt — ciemny pas przy krawędziach to zaokrąglone przetłoczenie, na którym nic sztywnego nie stanie. Wywietrzniki, klimatyzatory, relingi, namioty dachowe, boks dachowy, listwa LED i otwory przeciągasz dokładnie jak w 3D.

Panel Planer dachu w prawym dolnym rogu czyta dach za ciebie: użytkowa długość × szerokość i powierzchnia, wolna powierzchnia, która zostaje po odjęciu wszystkich wywietrzników i otworów, oraz panele — postawione panele i ich waty. To ta sama liczba, którą czyta instalacja elektryczna w Karcie budowy, więc wypełnianie dachu na żywo zmienia twoją autonomię.

1. Naciśnij Dach na pasku narzędzi. Najpierw postaw wywietrznik dachowy (i wszystko inne, co musi tam być) — panele układają się wokół przeszkód, więc przeszkody idą pierwsze.
2. W panelu wybierz model w polu Panel — prawdziwy produkt z listy sprzętu albo ogólny panel z katalogu — i Odstęp w milimetrach między ramami (domyślnie 25; prawdziwe mocowania potrzebują 20–30 mm).
3. Sprawdź podgląd: Zmieści się jeszcze: N · +W mówi, co doda wypełnienie, zanim się zdecydujesz. Zaznacz Zastąp panele, jeśli chcesz najpierw usunąć istniejące panele.
4. Naciśnij Rozmieść panele. Silnik próbuje obu orientacji, układa od obu końców dachu i równo przy każdej przeszkodzie, wybiera układ, w którym mieści się więcej paneli — i stawia je jako jeden krok cofania.

Mapa rozkładu masy

Naciski na osie w statystykach zabudowy mówią ci, *czy* bus jest dobrze załadowany; mapa rozkładu masy pokazuje *gdzie*. Włącz ją w Ustawienia › Scena › Mapa rozkładu masy (albo Mapa wagi w palecie poleceń), a podłoga przestrzeni ładunkowej podzieli się na siatkę 15 cm, w której każda komórka ma kolor od błękitu przez bursztyn do czerwieni według kilogramów na metr kwadratowy.

Skala jest względna do najgęstszej komórki *tej* zabudowy, więc najbardziej czerwona plama to twoje najcięższe miejsce, a nie sztywny limit. Podstawa każdego elementu rozkłada się na komórki, które zajmuje, podniesione elementy rzutują się prosto w dół na podłogę, a wykluczenia są te same co w obliczeniach ładowności — ukryte elementy, sylwetka człowieka i sprzęt stojący na ziemi się nie liczą. Gdy mapa jest włączona, w prawym dolnym rogu jest legenda.

Test przechyłu

Test przechyłu (ikona góry obok Miarki albo paleta poleceń) odpowiada na pytanie, które zadaje sobie każdy budujący kampera na pierwszej alpejskiej serpentynie: jak bardzo ta zabudowa może się przechylić, zanim się wywróci? Po wejściu w test bus w kilka sekund przechyla się od poziomu do kąta tuż za wyliczonym punktem wywrotu, a potem dostajesz suwak, by samemu ustawić kąt. Powtórz puszcza przechył jeszcze raz; X albo przycisk zamykania kończy test.

Panel pokazuje Wywraca się przy N° dla załadowanej zabudowy, ten sam kąt dla pustego busa, ile zapasu kosztuje cię zabudowa (albo, rzadko, ile zyskujesz) oraz Współczynnik stateczności statycznej (SSF) — rozstaw kół podzielony przez dwukrotną wysokość środka ciężkości, wskaźnik, którego używa branża, z opisem klasy obok. Obliczenia uwzględniają każdy postawiony element na jego prawdziwej wysokości, warstwy ścian karoserii i twój spakowany sprzęt; sam obrót jest tylko wizualny — w układzie nic się nie przesuwa.